zetmeelhoudende producten en opgeblazen buik

De aardappel

Wat valt er anders over de aardappel te zeggen dan dat deze smakelijke knollen onze tafel verrijken? Inderdaad, zover reikt de kennis van de meesten van ons omtrent dit eigenaardige nachtschadegewas. In het Latijn noemt het gewas Solatium tubercosum. Juist omdat het een gewas is dat behoort tot de familie van de nachtschaden, hebben onze voorouders bij de introductie ervan in Europa een teleurstellende ervaring gehad. Niemand kende deze plant die oorspronkelijk van Peru afkomstig is.

Wie door de bergstreken van Peru reist, zal zich erover verbazen hoeveel soorten aardappels daar groeien. Vooral op de uitgestrekte hoogvlakte van Cuzco tot Puno aan het Titicacameer, verbouwen de Indianen veel soorten mooie groenten en allerlei soorten aardappelen die bij ons niet bekend zijn.

Pas in de zestiende eeuw kwamen zeelieden, zoals Francis Drake, op de gedachte dit smakelijke knolgewas mee naar Europa te brengen, om het ook in ons werelddeel als voedingsmiddel te gaan gebruiken. Maar men had er geen flauw idee van hoe ze verbouwd moesten worden. Het werd dan ook een grote teleurstelling. Geen van de verbouwers scheen in deze nieuwe plant een nachtschadegewas met zijn giftige eigenschappen te herkennen. Hoe kon men ook weten dat niet de groene vruchten, maar slechts de knollen als voedingsmiddel bruikbaar waren? En juist die knollen keurde niemand een blik waardig. Geen wonder dat het eten van de vruchten schadelijke gevolgen had. Een ieder die de nieuwe groente eens wilde proeven, haalde zich een vergiftiging op de hals die met braken en diarree gepaard ging.

Geërgerd en teleurgesteld verbrandden de deelnemers aan dit experiment de planten in het open veld, zowel de vruchten, als de knollen die in het vuur prachtig konden sloven.

Toen een van de knollen uit de as rolde en iemand erop trapte, verspreidde de knol zo’n heerlijke geur dat de man het toch waagde ervan te

proeven en ziedaar, hij smaakte heerlijk! Er ging hem een licht op: niet de eigenlijke vruchten waren eetbaar, maar de knollen. Het raadsel was opgelost, en Europa had er een voedingsmiddel bij, dat niet alleen belangrijk is als goede leverancier van eitwit, zetmeel en vitamine C, maar dat ook als geneesmiddel dienst kan doen.

De geneeskrachtige werking van de aardappel

Rauw aardappelsap heeft bij arthritis zijn genezende werking reeds bewezen. Ook bij maagzweren is het een uitstekend middel. Wanneer u’s morgens het sap van een middelgrote aardappel op de nuchtere maag inneemt, zullen maagzweren meestal in drie tot zes weken verdwenen zijn. Om de smaak van het sap te verbeteren. kan er wat vers wortelsap aan worden toegevoegd. Wie er niet toe komt het sap zelf te bereiden, kan melkzuur Biotta-aardappelsap gebruiken.

Bij een teveel aan maagzuur werkt rauw aardappelsap samen met duizendguldenkruid uitstekend. Om de zaak eenvoudiger te maken, kunt u bij het sap nog wat druppels van het phytotherapeutisch preparaat Centaurium doen. Men heeft nog niet kunnen vaststellen of het solaninegehalte van ongeveer 0,002% deze werking veroorzaakt, of dat deze aan de alkalische zouten is toe te schrijven.

Solanine

Solanine
Solanine

Solanine is een  glycoalkaloïden en wordt teruggevonden in aardappelen en aubergines. Solanine is hittebestendig en wordt door koken niet afgebroken. De grootste concentratie is terug te vinden net onder de schil. Daarom dat we aardappelen altijd schillen. Aardappelen die in het licht worden bewaard, gaan al snel veel solanine aanmaken. 

Uit een interessante opmerking die een tijdje geleden werd gemaakt, bleek dal Solanum complex, samen met Petasites, bij maag- en leverziekten een snelle leniging van pijn alsook een rustige slaap. een goede eetlust en gewichtstoename geeft. Hoewel Solanum complex uit dc aardappelplant wordt bereid die, zoals we hebben gezien. giftig kan werken, heeft het middel in de homeopathische potentie een geneeskrachtige werking. Grote hoeveelheden solanum daarentegen kunnen sterk giftig, ja zelfs levensgevaarlijk zijn.
Voorzichtigheid geboden!

De bladeren van de groene aardappelplant bevatten ongeveer 0,065% solanine, de bloemen 0,65% en de vruchten – die er als groene bessen uitzien – circa 1%. Zeer gevaarlijk zijn ook de witte en nog erger de groene  kiemen. Zodra deze in de winter of in het voorjaar tevoorschijn komen, is voorzichtigheid geboden: u moet dan niet verzuimen ze zorgvuldig uit te pitten. Ze kunnen vooral de ogen schaden.


Wanneer de knollen half boven de grond uitkomen, zodat dit deel van de aardappel groen wordt, moet ook dit stuk worden verwijderd: het is giftig. Ga dus met verstand en beleid te werk. Zelfs een ’schadelijke’ plant kan nuttig zijn. ja zelfs genezende eigenschappen bezitten. De aardappel is daarvan een sprekend voorbeeld.

Wanneer gevaarlijk?

Het is pas gevaarlijk wanneer iemand van 50 kg, 125 mg en dus op 1,8 kg ongeschilde aardappelen of 4 kg geschilde aardappelen opeet. Maar aangezien de meeste niet zoveel aardappelen eten, komt vergiftiging zelden of niet voor tenzij u echt groene aardappelen eet.

Gelukkig zorgt ons lichaam er voor dat de solanine slecht door het maagdarmkanaal geabsorbeerd wordt. Ten tweede wordt de gifstof snel uit het lichaam door de urine en de feces, meestal binnen 12 uur verwijderd. Er treedt dus niet echt accumulatie in de weefsels op. Ten derde helpen de darmbacteriën bij de ontgifting door hydrolyse de glycoside in solanidine (aglycon), die minder toxisch is dan solanine en eveneens slecht wordt geabsorbeerd.

Symptomen van vergiftiging

De symptomen beginnen met met gastrointestinale stoornissen, braken, diarree, buikpijn, gevolgd door neurologische stoornissen bij hogere doses, lage bloeddruk, koorts, snelle zwakke pols. De genoemde verschijnselen worden geassocieerd met subletale doses van solanine.

Voedingsadvies

  • Bewaar aardappelen altijd op een droge, donkere en koele plaats.
  • Wanneer de aardappel in schil wordt klaargemaakt, zeker alle groene plekken wegsnijden.

Om solanine vergiftiging te voorkomen, kweekt men tegenwoordig rassen die minder solanine produceren.